Psychoterapia Wrocław mgr xxx

Diagnoza ADHD – dzieci i dorośli | Wrocław

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to zaburzenie neurorozwojowe, które może znacząco wpływać na naukę, pracę, relacje i codzienne funkcjonowanie. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, aby dobrać skuteczne metody wsparcia i terapii.

Jeśli zauważasz u swojego dziecka (lub u siebie) trudności z koncentracją, impulsywność czy nadmierną ruchliwość – umów się na konsultację. Wczesna diagnoza daje szansę na lepsze funkcjonowanie i skuteczną pomoc.

miejsce na kalendarz

W gabinecie we Wrocławiu prowadzę kompleksową diagnostykę ADHD zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych.

Na podstawie wyników tworzę rzetelną opinię psychologiczną, która pozwala podjąć dalsze decyzje terapeutyczne, edukacyjne lub medyczne.

ADHD to jedno z najczęściej występujących zaburzeń neurorozwojowych. Objawia się przede wszystkim trudnościami z koncentracją, nadmierną impulsywnością i zwiększoną potrzebą ruchu. U dzieci może prowadzić do problemów w nauce i relacjach rówieśniczych, a u dorosłych wpływać na organizację pracy, życie rodzinne i poczucie własnej skuteczności. Właściwa diagnoza pomaga lepiej zrozumieć swoje funkcjonowanie i dobrać odpowiednie strategie radzenia sobie na co dzień.

10

Years In Business

1561

Happy Customers

9

Professional Awards

Proces diagnozy obejmuje:

  • wywiad kliniczny z pacjentem i/lub rodzicami,
  • standaryzowane testy psychologiczne,
  • obserwację zachowania w różnych obszarach funkcjonowania,
  • analizę dokumentacji (np. opinie ze szkoły, wcześniejsze badania).

Dlaczego warto?

  • wieloletnie doświadczenie w pracy diagnostycznej,
  • indywidualne podejście do każdego pacjenta,
  • możliwość uzyskania wskazówek dotyczących terapii, pracy w szkole, organizacji dnia,
  • przyjazna atmosfera sprzyjająca szczerej rozmowie.

Ciekawostki związane z diagnostyką adhd wśród dzieci i dorosłych

  1. Różnice w objawach u dzieci i dorosłych: U dzieci ADHD najczęściej objawia się nadpobudliwością, impulsywnością i trudnościami w skupieniu uwagi, np. wierceniem się czy przerywaniem innym. U dorosłych objawy mogą być subtelniejsze – zamiast nadpobudliwości występuje uczucie wewnętrznego niepokoju, problemy z organizacją czasu, prokrastynacja czy trudności w utrzymaniu pracy i relacji. To sprawia, że diagnoza u dorosłych bywa trudniejsza.
  2. Późna diagnoza u dorosłych: Wiele osób dowiaduje się o ADHD dopiero w wieku dorosłym, ponieważ w dzieciństwie objawy mogły być niezauważone, szczególnie u dziewczynek, które częściej wykazują typ nieuważny (ADD) zamiast hiperaktywny. Szacuje się, że ponad połowa dorosłych z ADHD otrzymuje diagnozę po 18. roku życia.
  3. Różnice płciowe: Chłopcy są diagnozowani z ADHD 2-3 razy częściej niż dziewczynki ( stosunek ok. 3:1), ale niekoniecznie dlatego, że są bardziej podatni. Dziewczynki częściej wykazują objawy nieuważności, wycofania czy marzycielstwa, które są mniej zauważalne niż hiperaktywność chłopców, co prowadzi do niedodiagnozowania u kobiet. W dorosłości różnice w diagnozach między płciami się wyrównują.
  4. Brak jednego testu diagnostycznego: Nie istnieje pojedynczy test (np. badanie krwi czy obrazowanie mózgu) potwierdzający ADHD. Diagnoza opiera się na szczegółowych wywiadach, kwestionariuszach behawioralnych, obserwacjach (np. od rodziców, nauczycieli) i kryteriach DSM-5. Objawy muszą występować przez co najmniej 6 miesięcy i w więcej niż jednym środowisku (np. dom i szkoła).
  5. Hiperfokus jako paradoks ADHD: Choć ADHD kojarzy się z trudnościami w koncentracji, osoby z tym zaburzeniem mogą doświadczać hiperfokusu – intensywnego skupienia na zadaniach, które ich fascynują (np. hobby, gry). To zjawisko jest szczególnie widoczne u dzieci, które mogą „zatracić się” w ulubionej aktywności na godziny.
  6. Częste współwystępujące zaburzenia: Około 30% dzieci i 25-40% dorosłych z ADHD ma współistniejące zaburzenia, takie jak lęki, depresja, dysleksja czy zaburzenia snu. Te dodatkowe problemy mogą maskować objawy ADHD, utrudniając diagnozę.
  7. Genetyczne podłoże: ADHD ma silny komponent genetyczny – szacuje się, że dziedziczność wynosi ok. 74%. Jeśli rodzic lub rodzeństwo ma ADHD, prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia u dziecka jest 9-krotnie wyższe. Jednak czynniki środowiskowe, jak ekspozycja na toksyny w ciąży czy urazy mózgu, także odgrywają rolę.
  8. Młodsze dzieci w klasie a błędne diagnozy: Dzieci urodzone pod koniec roku szkolnego (np. w sierpniu lub wrześniu) są częściej diagnozowane z ADHD niż ich starsi rówieśnicy. Może to wynikać z mniejszej dojrzałości emocjonalnej i behawioralnej w porównaniu z kolegami z klasy, co mylnie interpretuje się jako ADHD.
  9. Zmiany objawów z wiekiem: Objawy ADHD ewoluują. U dzieci dominuje nadpobudliwość, u nastolatków – impulsywność i problemy z organizacją, a u dorosłych – trudności z zarządzaniem czasem, prokrastynacja i niepokój. Niektóre osoby „wyrastają” z objawów (ok. 30% dzieci), ale u większości symptomy utrzymują się w jakiejś formie w dorosłości.
  10. Znani ludzie z ADHD: Wiele znanych osób, jak piosenkarka Solange Knowles, aktorka Michelle Rodriguez czy aktor Henry Winkler, otrzymało diagnozę ADHD. Niektórzy, jak Winkler, wykorzystali swoje doświadczenia, tworząc np. książki dla dzieci o ADHD, co pomaga w destygmatyzacji zaburzenia.

Dodatkowe uwagi:

  • Diagnoza ADHD wymaga współpracy z psychiatrą, psychologiem lub pediatrą. Często stosuje się testy neuropsychologiczne oceniające pamięć roboczą, funkcje wykonawcze czy zdolności poznawcze.
  • W Polsce dostęp do diagnostyki ADHD, zwłaszcza dla dorosłych, bywa ograniczony, co prowadzi do samodiagnozy lub opóźnień w leczeniu.
  • Leczenie (np. farmakoterapia, terapia behawioralna) jest skuteczne, ale wymaga indywidualnego podejścia, szczególnie u dorosłych, gdzie leki nie są „uniwersalnym rozwiązaniem”.

Zadzwoń i umów się na wizytę

xxx